طي دو دهه
گذشته، مطالعات مدون چنداني درباره يوز در ايران صورت نگرفته و تنها، مطالعات
محدودي توسط برخي اساتيد و کارشناسان روي وضعيت و پراکنش اين جانور در استانهاي
مختلف کشور صورت گرفته است. طي اين مدت، همچنين برآوردهايي از جمعيت يوز در کشور
نيز صورت گرفت...
طبق بررسي هاي به عمل آمده براساس تصاوير گرفته شده از
يوزپلنگ ها در مناطق مختلف، رديابي ها و مصاحبه با افراد محلي، درحال حاضر به نظر
مي رسد که جمعيت يوزپلنگ در ايران به صورت زير باشد:
جمعيت يوزپلنگ در ايران براساس گزارش پروژه حفاظت از يوزپلنگ
آسيايي (1378)
جمعيت
|
استان
|
33 تا 48
|
استان يزد
|
17 تا 28
|
استان سمنان
|
6 تا 10
|
استان خراسان شمالي
|
4 تا 10
|
استان اصفهان
|
4 تا 8
|
استان کرمان
|
0 تا 3
|
استان فارس
|
0 تا 2
|
استان خراسان رضوي
|
7 تا 15
|
زيستگاه هاي مورد بررسي قرار نگرفته
|
71 تا 122
|
مجموع
|
البته ذکر
اين نکته کاملا ضروري است که يوزپلنگ ها بين مناطق مختلف در رفت و آمد بوده و نمي
توان جمعيت ثابتي براي هر استان يا منطقه در نظر گرفت. آنچه که از اين جدول برمي
آيد آنست که حداقل جمعيت يوزپلنگ در کشور در پايان دهه 1380 بدون شک از آغاز آن
يعني 50 تا 100 قلاده (اسدي 1997)، کمتر از 40 قلاده (جورابچيان 1378) و کمتر از
60 قلاده طبق گزارش شالر و اوبراين (2001) کاهش نيافته است.
درنتيجه،
روند رشد جمعيت بسياري از گونه هاي پستاندار بزرگ جثه در کشور طي سالهاي گذشته بنا
به دلايل متعدد به شدت نزولي بوده و همينکه جمعيت يوزپلنگ به عنوان نماد حيات وحش
ايران از اين روند تبعيت ننموده و مي توان با قاطعيت و مستدل اثبات نمود که در
بدبينانه ترين حالت، جمعيت يوزپلنگ طي دهه گذشته در سرتاسر کشور کاهش نيافته است.
با اين حال،
به نظر مي رسد که حداقل جمعيت يوزپلنگ در کشور را مي توان درحال حاضر رقمي بين 70
تا 80 قلاده متصور شد و همين امر بسيار اميدوارکننده تر از براوردهاي بيان شده در
دهه 1370 و ماقبل آن مي باشد.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر